شاعر پر آواز ه بختیاری در دورانی می زیست که سواد آکادمی به شکل امروزی وجود نداشت اما هوش و ذکاوت خدادادی او ،شاعر پر آوازه بختیاری و ایران زمین قلمداد گشت . وی فرزند آقا اصلان از طايفه احمد خسروي و مادرش بي بي گوهر دختر حسينقلي خان بود که در سال 1279 شمسي در چقاخور در دامنه کوه کلار چشم به جهان گشود.

 کودکی های داراب افسر بختیاری درمیان ایل و تبار ودر کوههای شگفت انگیز و لاله های واژگون ،  گذشت.تحصیلات داراب افسر قدیمی و به قول امروزیها سواد لری داشت اما هوش وی او را به داراب افسری تبدیل کرد که اشعارش در دل بختیاریها جای گرفت.وی مردی پر تلاش وکنجکاور بود که توانست علوم زمانه خویش را به راحتی فرا گیرد.

افسردرسال 1320 مقیم اصفهان گشت وسالهاي آخر عمر خود (سال 1337 ) به علت عارضه سکته نيمي از بدنش فلج گرديد و خانه نشين شد و طولي نکشيد که چشم از جهان فروبست و در تکيه مير تخت پولاد اصفهان بخاک سپرده شد؛یادش در تاریخ ایران زمین جاودان باد. 

نمونه ای از اشعار افسر  

ای كه روزی ِ همه خلق ز ِ انبار ِ تو نه                  آسمونها و زمين كِرده ِ كردار ِ تو نه ِ
ئي همه نقش و نگاري كه مِنِه دنيا هِد               همه از پرتو يک جلوه ديدار ِ تو نه ِ

وَنديه جنگ اروپا و نبستي ته ِ عرش مه               بار ِ تو نه ِ نيگو’هم كه ، زِ عربها به عجم ها چه رسي
همه دونِن كه چه بيد چونكه ’هو شاهكار             گَندم و جو سي چه گندم نخورِه پَس يو چه سركار تو نه ِ
گديه ِ روز قيامت ز ِ ’لر اِ’خوم’مو حساو                 تو چه داديس؟ ’هو چه داره؟ چه بدهكار ِ تو نه ِ